Gönderen Konu: ARADA BIR COK BUNALDIGINIZDA..... (Okunma sayısı 948 defa)

orkide · « : 05 Mayıs 2008, 00:23:41 »

Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı..
Hayatin ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metot vardı içinde..
Deniyordu ki; "arada bir, çok bunaldığınızda, hayatin sizin için çekilmez
hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...
Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...
Ama " kendi ölümümüzü ve cenazemizi " düşünmemiz tavsiye ediliyordu...
Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...
Diyordu ki; " bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi, dünyayı terk ettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz ve sizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız...

özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini, onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalısın...
O andan geriye dönme şansınız olmadığını , hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün
Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin...
Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...
Bırakın caniniz yansın bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz...
Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi...Seyredin su an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...
Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...

Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım...

Esimi, oğlumu, annemi, babamı,kardeslerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine...

birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini...hayatımda çok nadir bu kadar canim yanmıştı.. görüyordum iste "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu...
Esim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu perperişan...

Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu, o gözümden hala gitmeyen vakur durusuyla...

Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışında akıtıyordu gözyaşlarını..
Kardeşlerim, akrabalarım "çok erken gitti, doyamadı oğluna.."diyordu acıyan ses tonlarıyla...

Ve dostlarım... Onlar da sakindi.. Bazısı "daha dün birlikteydik, nasıl olur.." diyordu...

Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim, buradayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup...

Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...

Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...

Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...
Kitabi okumaya ne gücüm kalmıştı , ne de isteğim...
Almam gereken dersi ve mesajı almıştım...

Simdi ne kitabin adini ne de yazarı hatırlamıyorum...

Su an bunları yazarken bile çok kötü oldum...
Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik...

Biraz kendime geldikten sonra devam ettim hayatımın en zor hayaline...

Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı...
Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında...

Onlarda bıraktığım izleri, yaşananları ve yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak...Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım...
Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin...
Canim oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu...

Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti.. ağlayacaktı aklına geldikçe...
Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yasa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları...
Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu...

"hayâl - meyal hatırlıyorum be baba seni...

Keşke simdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle...

Bak mezuniyet törenimde de babasızdım...

Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine..." diyecek canı yanarak bir kösede...

Sevgili esim...

Benim muhteşem hatunum... Nasıl dayanır bensizliğe?...
O ki, benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana...

Hayatinin tek adamı simdi toprak olacaktı...

Bir daha " Seni seviyorum "diyemeyecekti... Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı...

Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne...

Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün...
Tek cümlesi takıldı o an içime; " Oyunbozanlık yaptın be böceğim, hani beraber ölecektik ?..."
Babam-annem, o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey yapamamanın
acısıyla kahrolduğum güzel insanlar...
Helaldi şüphesiz hakları...Bilerek hiç kırmamıştım onları...

Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü iste önlerinde ve dualarına muhtaçtım....

Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak...

Herhalde insanin uzun yasadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek...

Diğerlerine geçmiyorum... Bu yazıyı su an yazıp sizlerle paylaştığıma göre "diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...
Düşünün, bir gün bir mail ulaşıyor mail-box ınıza "ölmüş" diye...
Sizler kim bilir neler düşünür ve yazardınız...Eşim su an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi...
Oysa ki yazarın amacı " Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini " göstermekti...Benim de öyle...Lafı çok uzattım farkındayım...

Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı...
Ben o gün kurduğum o hayâlle, canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM...
Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"...Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...
Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş, oyun perde demişti...

Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak üzere kapansaydı...
İste bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı...

Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence...

Ben bu aksam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim...
Hani sanatçı ve sairiz ya ondandır belki...Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...
LÜTFEN ARADA BİR, BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN, DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN...
Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah'tan başka bilen yok...

İste bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin...
Bilerek - bilmeyerek kırdığınız kalpleri tamir edin...

Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...
Biraz Hıncal abi tarzı olacak ama,sevginizi ve verdiğiniz değeri haykırın onlara iş işten geçmeden...
Ve en önemlisi; VERDİĞİ -VERMEDİĞİ, ALDIĞI - ALMADIĞI HERŞEY İÇİN,TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARATAN'A...

CAN DÜNDAR (alıntıdır... )

__________________

Ayrıntılı Konu Bilgileri

	Sayfa BaşlığıKonu: ARADA BIR COK BUNALDIGINIZDA.....	Mesaj SayısıMesaj Sayısı: 0 cevap var
	OkumaGösterim: 948	Google Özel Arama

Konu / Başlatan	Yanıt	Son İleti
NESCAFE BİLE ÜÇÜ BİR ARADA... :)) Başlatan ђ๏Ŧєєz Komik Resimler	0 Yanıt 1212 Gösterim	07 Temmuz 2007, 23:40:56 Gönderen: ђ๏Ŧєєz
CEBELİTARIK HAVALİMANI (Havalimanı ve Karayolu Bir Arada) Başlatan ђ๏Ŧєєz İlginç Resimler	0 Yanıt 1000 Gösterim	09 Mayıs 2009, 14:06:48 Gönderen: ђ๏Ŧєєz
Sohbet ve Haber Bir Arada Başlatan LegendLord Site Tanıtımı ve Hostingler	0 Yanıt 615 Gösterim	25 Aralık 2012, 17:24:04 Gönderen: LegendLord
Marka tescilinde ucuzluk ve güven ikisi bir arada! Başlatan b.a.f. Site Tanıtımı ve Hostingler	0 Yanıt 511 Gösterim	27 Şubat 2015, 23:04:26 Gönderen: b.a.f.
Tüm platformlardaki oyunlar Crackoyun.com sitesinde bir arada! Başlatan alpacino0092 Webmaster Programları	0 Yanıt 380 Gösterim	15 Aralık 2017, 21:51:26 Gönderen: alpacino0092

Gönderen Konu: ARADA BIR COK BUNALDIGINIZDA..... (Okunma sayısı 948 defa)

orkide

ARADA BIR COK BUNALDIGINIZDA.....

Konuyu Paylaş

Benzer Konular